🖌یادداشت: عبدالله مرادی بلشتی
غدیر، چشمهای جوشان در دل تاریخ است؛ چشمهای که از میان سوزانترین بیابانها میگذرد و تشنگی امت را با زلال ولایت سیراب میکند. ولایت، همچون همین چشمه، آرام، پیوسته و حیاتبخش است؛ نه چون سیلابی گذرا که با هیاهو میآید و با ویرانی میرود.
در منطق غدیر، ولایت یک منصب سیاسی یا جایگاه تشریفاتی نیست؛ حقیقتی جاری است که از سرچشمه ایمان و مسئولیت میجوشد و در بزنگاههای سرنوشتساز، راه آینده را روشن میکند. از همین رو، غدیر تنها یک واقعه تاریخی نیست، بلکه استمرار یک مسیر الهی در هدایت جامعه اسلامی است.
تقارن شبهای قدر با انتخاب آیتالله امام سید مجتبی خامنهای به عنوان رهبر سوم انقلاب اسلامی، برای بسیاری یادآور پیوندی معنوی میان «غدیر» و «قدر» شد؛ پیوندی میان تعیین مسیر امت و تقدیر آینده یک ملت. گویی تاریخ بار دیگر در شبی از شبهای سرنوشت، ورقی تازه را پیش روی ایران اسلامی گشود.
بیتردید، فقدان و شهادت آیتالله العظمی، شهید سیدعلی خامنهای رضواناللهعلیه زخمی عمیق بر جان ملت ایران، دوستداران ایشان و مسلمانان جهان برجای گذاشته است. اندوه این فقدان، تنها اندوه از دست دادن یک شخصیت سیاسی نیست؛ بلکه اندوه فقدان رهبری است که دههها در متن تحولات بزرگ جهان اسلام حضور داشت و بر معادلات منطقه و جهان تأثیر گذاشت.
اکنون و در این گذار تاریخی، چشم امید بسیاری به آیندهای دوخته شده است که با این انتخاب رقم خواهد خورد. امید آنکه این فصل جدید، مرهمی بر رنجها و التهابهایی باشد که در سالهای اخیر بر پیکر ایران عزیز نشسته است؛ و امید آنکه چشمه زلال ولایت، همچنان منشأ وحدت، آرامش، پیشرفت و عزت برای ملت ایران و جهان اسلام باشد.
از غدیر تا قدر، یک حقیقت جاری است؛ حقیقت مسئولیتی که بر دوش رهبران و امت نهاده میشود تا چراغ هدایت خاموش نماند و مسیر آینده روشن بماند.
