یادداشت: عبدالله مرادی – مدیر مسئول گروه رسانه ای میلکان
این روزها که بار دیگر بحث توسعه مناطق آزاد و آثار ملموس آن بر زندگی مردم در کانون توجه افکار عمومی قرار گرفته، مقایسه میان آنچه در برخی استانها اجرا شده و آنچه در استان کرمانشاه همچنان معطل مانده، به یک مطالبه جدی تبدیل شده است.
«منطقه آزاد تجاری–صنعتی قصرشیرین» با هدف رونق اقتصادی، تقویت تجارت مرزی و افزایش رفاه عمومی برای «استان کرمانشاه» به تصویب رسید، اما بخش مهمی از مزایای آن، بهویژه در حوزه واردات و تردد خودروهای پلاک منطقه آزاد، هنوز وارد مرحله اجرا نشده است. این در حالی است که تجربه دیگر مناطق آزاد کشور نشان میدهد اجرای این امتیاز نهتنها ممکن، بلکه کاملاً عملیاتی و نتیجهبخش بوده است.
در شمال کشور، استانهای مازندران، گیلان و گلستان با امضای تفاهمنامههای رسمی و با همراهی پلیس راهور فراجا، امکان تردد خودروهای پلاک منطقه آزاد را نهتنها در محدودههای مشخص، بلکه در سراسر استان و حتی میان استانهای همجوار فراهم کردهاند. در مازندران، مرکز مستقل شمارهگذاری ایجاد شده و تردد این خودروها در کل استان مجاز اعلام شده است؛ تصمیمی که بهعنوان گامی مؤثر در توسعه گردشگری، تجارت و سرمایهگذاری منطقهای از آن یاد میشود. این اقدامات بهروشنی نشان میدهد که مانع حقوقی یا اجرایی جدی در این مسیر وجود ندارد و آنچه تعیینکننده است، اراده و پیگیری مدیریتی است.
در مورد کرمانشاه، موضوع حتی فراتر از یک مطالبه مردمی صرف است. در فروردینماه ۱۴۰۴، محمدجعفر قائمپناه معاون اجرایی رئیسجمهور، بهصراحت بر امکان و ضرورت تردد خودروهای پلاک منطقه آزاد قصرشیرین در تمام شعاع استان کرمانشاه تأکید کرد؛ وعدهای رسمی که انتظار میرفت امروز آثار اجرایی آن دیده شود.
اکنون و در آستانه سفر مجدد وی به کرمانشاه، افکار عمومی این سؤال را مطرح میکند که اگر این سیاست در شمال کشور اجرا شده و نتایج مثبت آن نیز مشهود است، چرا کرمانشاهِ مرزی، زائرپذیر و راهبردی باید از این حق محروم بماند؟
کرمانشاه که دروازه تجارت با عراق و مسیر اصلی تردد زائران عتبات عالیات است، بیش از هر زمان دیگری نیازمند تصمیماتی است که مستقیماً به کاهش هزینهها، رونق اقتصادی و افزایش رضایت عمومی منجر شود.
اجرای وعده دادهشده درباره گسترش شعاع تردد خودروهای پلاک منطقه آزاد قصرشیرین و تعیین ضربالاجل روشن برای آغاز عملیاتی فعالیتهای این منطقه، امروز نه یک امتیاز ویژه، بلکه آزمونی برای تحقق عدالت منطقهای و پایبندی به وعدههای دولت است.
